ปรัชญาชีวิตคือ....?

posted on 21 Sep 2011 19:05 by keykyo
Past I : ปรัชญาชีวิตคือ ? (1)
 

จุดเริ่มต้นของปรัชญา

 

กล่าวได้ว่าเมื่อมนุษย์มีปัญหาเกิดขึ้น มนุษย์จึงเริ่มรู้จักคิด คิดเพื่อที่จะหาทางแก้ปัญหานั้นๆ ให้ลุล่วงไปให้จงได้ นี้คือนิสัยที่แท้จริงของมนุษย์และเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้มนุษย์แตกต่างจากสัตว์อื่น ปัญหาทางปรัชญาเป็นปัญหาแรกเริ่มของมนุษย์ที่ทำให้มนุษย์เริ่มคิด จึงอาจกล่าวได้ว่า จุดเริ่มต้นของความคิด (ปรัชญา) เกิดขึ้นที่มนุษย์คนแรกเริ่มรู้จักคิด

ปัญหาความคิดยุคแรกเกิดขึ้นเพราะความไม่เข้าใจปรากฏการณ์ตามธรรมชาติที่ตนประสบอยู่ เช่น ฝนตก แดดออก แผ่นดินไหว น้ำท่วม ภูเขาไฟระเบิด มีพระอาทิตย์ พระจันทร์ น้ำขึ้นน้ำลง มนุษย์เกิดมาจากไหน มนุษย์ตายแล้วไปไหน โลกเกิดมาจากไหน ใครเป็นผูสร้าง เป็นต้น มนุษย์จึงต้องการหาเหตุผลมาอธิบายว่าสิ่งต่างๆ เหล่านั้นเกิดขึ้นได้อย่างไร ต่างคนต่างคิดค้นหาคำตอบในเรื่องเดียวกันแต่คำตอบจะแตกต่างกันออกไปบ้างในแต่ละท้องถิ่น ขึ้นอยู่กับเหตุผลของแต่ละคนที่นำมาอธิบายสิ่งนั้นๆ เป็นการคิดแบบปรัชญา จึงหมายถึงเทคนิคการคิดอย่างทุลุปรุโปรง เพื่อตอบปัญหาในใจของแต่ละคนแต่ละยุคแต่ละสมัยนั้นได้ เพราะมนุษย์รู้จักคิดทำให้เกิดวิชาปัชญาและการแสวงหาความรู้เป็นต้นต่อของศาสตร์ต่างๆ พอสรุปเป็นข้อๆ ได้นี้

1. ความแปลกใจ ความประหลาดใจ (sense of wouder)

2. การหวนคิด

3. ความสงสัยและลังเลใจ (sense of Doubt)

4. ความกระหนักในสภาวะพื้นฐานของโลกและชีวิต

5. การวิเคราะห์ภาษา

6. ความใจกว้าง (Tolerance)

7. ความไม่มีอุปทาน ( Detachment) หรือยอมรับว่า “เหตุผลอยู่หนืออารมณ์”

8. การยอมรับคำแนะนำทางประสบการณ์และเหตุผล(Acception of the Guidance Experience and Reason)

9. ความไม่ด่วนสรุป (Ansence of Hurry in Arriving at the Conclusions))

10. ความไม่ลดละความเพียรพยายาม (Persistance)

11. การทดสอบเชิงวิจารณ์ Critical Examination)

ลักษณะของนักปรัชญา

 

1. รักสงบ

2. รักความจริง

3. จงรักภักดี

4. เคารพต่อผู้มีอำนาจเหนือตน

5. มีความกระตือรือร้นที่จะค้นหาความลึกลับของชีวิต

คติของนักปรัชญา

 

- "อยู่ง่ายๆ คิดสูงๆ", “อยู่อย่างต่ำ กระทำอย่างสูง”

- "จงอยู่เพื่อหาความรู้ ไม่ใช่หาความรู้เพื่ออยู่"


 



Perla Family

posted on 14 May 2011 13:52 by keykyo
Perla Family
______________________________________________________________________________
 
ทุก ๆ สิ่ง...เมื่่อมีการเริ่มต้น...ย่อมมีจุดจบ
เมื่อเสพติดสิ่งหนึ่ง...ย่อมจะละทิ้งสิ่งนั้นไม่ได้
 
______________________________________________________________________________
 
 
บทนำ
 
 

...ตัวตนของเรานั้น...ไม่เคยอยู่ในสายตาของใคร…

...แล้ว…

...แล้วตัวตนของคุณล่ะ...มีอยู่ในสายตาของใครไหม…

...ถ้ามี...

...จงรักษาตัวตนนั้นไว้...ตราบจนลมหายใจสุดท้ายของคุณ…

 

...ตัวตนของเรานั้น...ไม่เคยมีใครหันมองกลับมา…

...แล้วคุณล่ะ...

...ถ้ามี...จงรักษาสิ่งนั้นไว้ด้วยชีวิต...

 

พวกเรานั้นตั้งแต่เกิดมา...ก็มองเห็นเพียงแต่โลกที่มืดมน...

ไร้แสงสว่าง...ไร้ความสุข...

ต้องคอยวิ่งหนี...เพื่อ...รักษาชีวิตเพียงหนึ่งเดียว...

ทุก ๆ ย่างก้าวที่เราก้าวไป...ล้วนมีแต่ขวากหนาม...

ที่คอยบาดและ...ทิ่มแทงร่างกายของเรา...

ยามเมื่อเรายังมีเรี่ยวแรง...

เรา...จะวิ่งต่อไป...

วิ่งเพื่อมุ่งไปสู่แสงสว่าง...ที่ไม่รู้ว่า...เมื่อไหร่...

เรา...จะหนีพ้นจะความมืดแห่งนี้...

 

เรายังคงวิ่งต่อไป...จนพบกับแสงสว่าง...ที่เราปรารถนา...

หากแต่แสงสว่างนั้น...ล้วนไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิด...

เพราะแสงนั้น...กลับเป็นโลกที่โหดร้าย...

ยิ่งกว่าความมืดมน...เสียอีก...

ยิ่งก้าวย่ำไปมากเท่าใด...ก็ยิ่งตอกย้ำเราว่า...

เรา...ไม่ควรหนีจากโลกมืดมนเลย...

แม้โลกนั้นจะดูไม่ค่อยงดงาม...

แต่...ถ้าหากมาเปรียบกับโลกที่เรา...อยู่ในตอนนี้…

โลกนั้น...ก็ยังมีความน่าอยู่มากกว่าโลกตอนนี้...ด้วยซ้ำ...

 

ไม่มีอีกแล้ว..ประตู...นาฬิกา...ที่จะให้เราย้อนหลังกลับไป...

ในเมื่อเราเลือก...ที่จะเข้ามาสู่โลกสว่างแห่งนี้แต่แรก...

เราก็ขอก้าวต่อไป...ในสิ่งที่เราตัดสินใจไปแล้ว...

แม้ว่าหนทางนั้น...จะไม่มีให้เราเลือก...ก็ตามที

 

แล้วคุณล่ะ...ถ้าเป็นคุณ...คุณจะเลือก...

นั่งจมปลักกับอดีต...หรือ...จะก้าวไปข้างหน้า...

เดินต่อไป...เพื่อให้วันข้างหน้า...ของคุณ...

กลับมาสดใส...อีกครั้ง...